Doordeweekse dag, kwart over 3. Nadat de lessen waren afgelopen op mijn basisschool haastte ik mij altijd zo snel mogelijk naar huis omdat ik daarna naar een vriend van mij kon gaan die ‘Red Alert’ had op zijn computer. Hele middagen heb ik daar versleten op zolder. In de zinderende hitte wanneer het zomer was, of in de kou van de winter, het maakte ons niets uit; het gamen ging door.
Wat gamen betreft heb ik voor mijn gevoel altijd een beetje achter gelopen. Ik kreeg eindelijk een gameboy pocket nadat mijn omgeving al jaren lang zo’n grote grijze koelkast had. Deze achterstand op het gebied van ‘handhelds’ is door te trekken naar de consoles en de computergames. Zoals alleen een jongetje van tien jaar kan zeggen had iedereen een Nintendo of een Playstation en ik niet. Na jaren van zeuren en kwijlen boven de Intertoyskrant die altijd rond de feestdagen uitkwam kregen wij eindelijk een console in huis! En wat voor één… het was een Playstation 2!
Door de jaren heen heb ik verschillende platformen gebruikt om op te gamen. Het begon met de gameboy al snel gevolgd door een computer die wel games aan kon, een nieuwere versie van de gameboy en eindigde uiteindelijk in bij de Playstation 2. Qua games zijn alle versies van Red Alert mij bekend en behoren ze tot mijn favorieten voor de pc. Op de Playstation is dit Red Faction. Dit was het eerste spel waarin de omgeving kapot kon en hij zit nog regelmatig in mijn Playstation. Zelfs de komst van de GTA serie heeft deze game niet kunnen verslaan.
Tegenover deze briljante titels zijn altijd een aantal hele slechte games te zetten. Om te beginnen de, van de film afgeleide, serie ‘Taxi Driver’. De game had totaal geen diepgang, slechte bediening om nog maar te zwijgen over de graphics. Meer woorden ga ik er niet over vuil maken. Als tweede game noem ik ‘The Sims’ voor de Playstation. Op de computer was het voor mij een regelrechte hit, maar de overstap naar de console had van mij niet gehoeven. De bediening leent zich er in mijn ogen totaal niet voor. Wanneer dit het geval is dan valt een game bij mij al meteen af.
Op het moment dat ik een game speel, is dit puur voor vermaak. Ik geef dan ook niet echt een diepere betekenis aan het spelen van een game. Wanneer een game toch meer dan vermaak wordt dan weet ik er gelukkig altijd op tijd afstand van te nemen. Ook dit is voorgekomen bij de Red Alert serie; ik stak er een hoop tijd in, maar wanneer het teveel werd kon ik ook zonder problemen stoppen. Van een verslaving is dus nooit sprake geweest en ik voorzie ook niet dat dit in de toekomst het geval zal zijn. Al is net wel de nieuwste Red Alert (nummero 3) net binnengekomen, dus het zou zomaar kunnen dat de grens weer opgezocht gaat worden.
Op dit moment ben ik tweedejaars CIW student en ligt mijn interesse vooral bij de nieuwe media en wat nieuwe media met mensen doen. Vandaar dat het culturele perspectief en, in het bijzonder, de identiteitsvorming centraal staat. Ik denk dat ik hier de beste aansluiting kan vinden met mijn persoonlijke interesses en de gamecultuur. Hierbij heb ik nog geen game in gedachten om te gaan onderzoeken, dus het bovengenoemde perspectief gebruik ik vooralsnog onder voorbehoud als uitgangspunt, maar dit kan in de loop van komende week nog veranderen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten